باز کن پنجره را ای دوست
هیچ یادت هست زمین را عطشی وحشی سوخت؟
برگ ها پژمردند، تشنگی با جگر خاک چه کرد؟
هیچ یادت هست توی تاریکی شبهای بلند
سیلی سرما با تاک چه کرد؟
با سر رو سینه گلهای سپید
نیمه شب، باد غضبناک چه کرد؟
حالیا معجزه باران را باور کن
و سخاوت را در چشم چمنزار ببین
و محبت را در روح نسیم
که در این کوچه تنگ، با همین دست تهی
روز میلاد اقاقی را جشن می گیرد
خاک جان یافته است، تو چرا سنگ شدی
تو چرا اینهمه دلتنگ شدی
باز کن پنجره را و بهاران را، باور کن...
...سال نو با تاخیر مبارک...
کلام آخر:
دل تو اولین روز بهار، دل من آخرین جمعه سال...و چه دورند و چه نزدیک به هم...
زهرا همتی
پ.ن1: نوشته بالا از من نبود. نمی دونمم از کی بود.
پ.ن2: دیروز (2 فروردین) هم سالگرد ازدواج مامان و بابا بود.
پ.ن3: 
